En hier alweer het derde deel in de Nostalgie Zomer Weken van FanFrog.nl. Ditmaal zien we hoe de reis van Batin verloopt met zijn trouwe dienaar Albert en ontmoeten we een vreemde wolfman.

“En dit is van mij! Oeh en ook deze zijn van mij. Oh wacht, hoe kan ik dit stukje vergeten. Jawel, ook van mij.” sprak de wolf zichzelf toe.
Het was een drukke ochtend voor hem geweest. Er waren ook erg veel bomen die hij moest claimen. Voldaan keek hij naar zijn laatst buitgemaakte eigendom. Hij had een grote “F” gekrast in de schors van de boom, waar het hars nog uit droop. Nog eenmaal keek de wolf om zich heen en bewonderde zijn eigen stukje bos.
“Oh Fenris, je hebt jezelf weer eens overtroffen.”
Met een brede glimlach plofte hij neer in het nog vochtige gras en leunde tegen zijn laatste aanwinst. “Niets kan deze geweldige dag nog verpesten.” gromde hij zacht, terwijl zijn ogen langzaam dicht vielen.

“Haha, niets kan deze dag nog verpesten. Dit is geweldig!”fluisterde Adam Batin vanachter de bosjes. Zijn butler keek hem even aan en richtte daarna snel zijn blik weer op het wezen dat niet ver voor hen in slaap was gevallen.
“Meester Batin, ik wil u natuurlijk niet storen in dit memorabele moment, maar is het normaal dat een Calupus op deze manier zijn territorium eigent? Niet om het één of ander, maar we hebben hem nu binnen enkele uren gevonden. We hoefde alleen maar de gemarkeerde bomen te volgen.”
Adam lachte en wreef aan zijn behaarde kin:”Inderdaad, mijn beste, dit is geen normaal gedrag voor een Calupus. Het lijkt erop dat zijn instinct hem vertelt heeft dat hij zijn territorium moet afbakenen, maar hij nooit geleerd heeft op welke manier hij dit hoort te doen. Dit is simpelweg geweldig!” Enkele minuten verstreken en het tweetal bleek gefascineerd kijken naar dit wonderbaarlijke wezen. Zijn zwarte haren glinsterde in de zon en af en toe was er gegrom te horen vanuit zijn richting. “Meester Batin?” begon Albert.
De oude tovenaar leek niet te luisteren en staarde nog altijd naar Fenris.
“Meester Batin, wat is uw plan? We hebben het beest gevonden. Wat nu?”
Adam zuchtte en keek zijn trouwe butler aan:”Mijn beste, nu is het tijd om te wachten!”
“Te wachten? Maar waar wilt u op wachten?”
“Op al het moois dat nog komen zal.”glimlachte Adam, terwijl hij zijn ogen sloot.
Albert zuchtte en zag hoe zijn meester in een diepe slaap viel.

Zo snel als hij kon rende Vroch door het bos heen. Dat scheelde niet veel of hij was bijna gevangen genomen. “Wat ben je toch ook een idioot.” mompelde hij tegen zichzelf, terwijl hij over enkele grote takken sprong. “Laat vooral zien dat je een mismaakt wezen bent! Verdomme, ik weet zeker dat ze nu massaal achter me aankomen. Ja, laten we met zijn allen de kikkerman pakken. Laten we het vreemde wezen grijpen en dagenlang martelen. Oh, wacht ik heb een beter idee! Laten we kijken hoe hij kan leven door hem eens van binnen te bekijken. Wat een gewel…”
Met een grote smak viel hij met zijn gezicht op de grond. Langzaam krabbelde hij op en zag om hem heen de broden liggen. “Oh geweldig, brood met modder. Nu heb ik niets voor niets mijn…”
Plots werd hij onderbroken door een vreemd geluid. Iets brieste en hijgde zo hard als hij kon in Vroch’s oor. Het leek op een diepe grom.
“Welke idioot schopt me? Wie stoort mij in mijn welverdiende rust! En belangrijker, wat doet dit persoon in mijn bos!”
Vroch draaide zich langzaam om en voor hem stond een grote zwarte wolf. Even schudde hij zijn hoofd. Droomde hij? Dit kon niet waar zijn. Hij, de Anura, stond nu oog in oog met een Calupus. “Oh geweldig, het is natuurlijk iemand die niet kan praten! Kom op groentje! Spreek! Wat doe je in mijn bos!”
“Jouw bos? Sinds wanneer is dit jouw bos?”
De wolf keek hem beledigd aan en wees met zijn klauw naar de grote markering op de boom.
“Zie je dit? Weet je wat dit betekend?”
Vroch zuchtte:”Dat betekend dat je kunt schrijven. Ik ben trots op je. Vind je het erg als ik niet voor je ga klappen? Ik heb op dit moment betere dingen te doen.”
Zo snel als hij kon raapte de Anura zijn broden weer op en vervolgde zijn weg.
“Oh! Meneer heeft praatjes! Blijf hier! Ik…” schreeuwde Fenris, terwijl Vroch tussen de bomen verdween. Geïrriteerd schopte hij tegen een boomstronk aan en ging weer zitten bij zijn boom. “Altijd hetzelfde liedje. Klote bos.”gromde hij tegen zichzelf en sloot opnieuw zijn ogen.

“Meester Batin, word wakker! Meester Batin, word wakker!” Albert schudde de oude tovenaar met veel geweld door elkaar en langzaam opende Adam zijn ogen.
“Albert, mijn beste. Kalmeer. Het lijkt wel alsof je een spook hebt gezien.”
Het oude skelet zuchtte:”Erger dan dat. Het was een Anura.”
Batin keek zijn trouwe butler aan en een brede glimlach verscheen op zijn gezicht.
“Dus mijn vader had toch gelijk. Mijn beste, ik ben bang dat dit nog wel eens een hele bijzondere dag kan gaan worden.”

We hebben nu allemaal gelezen dat onze vriendelijke Adam Batin weer terug is, maar hoe zit het nu met onze andere helden? Daarom post ik graag nu het tweede deel van deze Nostalgische Zomer Special.

“Kom op, kikker! Zo komen we nooit aan eten.” fluisterde de stem van een in zwart gehulde jongeman. Zijn haren waren lang en zwart van kleur en zijn kleding zag er gehavend uit.
“Hou je kop Darq, je weet donders goed dat ik niet snel kan zijn met deze belachelijke cape.” zei een stem vanonder zijn gewaad. Zijn gezicht was diep verborgen in zijn capuchon. Darq lachte en drukte zich door de menigte voor hem.

Lozeras, de stad waarin ze liepen, was nog drukker dan normaal. Veel zeelieden waren op doorreis naar Kerunta, de havenstad dat niet ver in het noorden lag en probeerde hier alvast enkele van hun producten te verkopen. Een perfecte gelegenheid om snel aan voedsel te komen voor de twee vrienden. Darq stopte en keek om zich heen. Al snel zag hij daar zijn slachtoffer. Een oude bakker die met veel geschreeuw zijn brood aan het verkopen was.
“Perfect”fluisterde hij en legde zijn hand op de schouder van zijn vriend.
“Jij blijft hier. Ik denk dat ik zojuist ons ontbijt heb gevonden.”
Zijn vriend zuchtte en keek Darq aan in zijn donkere ogen.
“Beloof je dat je hem deze keer niet bedreigd om hem daarna in zijn knieholtes te schoppen?”
Darq glimlachte:”Vroch, mijn beste en misschien wel enige vriend op deze wereld! Alsof ik ooit zo iets zou doen? Ben ik echt zo een monster in jouw ogen?”
Vroch dacht even na en zei:”Ja, het heeft je de vorige keer ook niet tegengehouden.”
“Haha, boeiend!” lachte Darq en daar ging hij dan.

Darq glipte door het publiek en stond al snel verscholen achter het kraampje van de nietsvermoedende bakker.
“Hey bolle!”fluisterde hij net hard genoeg voor de man om hem te horen.
De bakker keek verschrikt op en keek wild om hem heen.
“Waag het niet om de wachters te roepen als je je leven lief bent.” klonk wederom achter hem.
De oude man bleef angstig staan en legde enkele broden naast hem neer.
“Kijk, dat is beter. We zijn goede vrienden, is het niet?”
De man slikte en knikte langzaam.
“Sorry bolle, ik kan je niet horen. Wij zijn goede vrienden, is het niet!”
“Ja, wij zijn goede vrienden!”schreeuwde de bakker plots. Enkele voorbijgangers keken hem verbaasd aan en liepen verward door.
“Goed zo, dan zie ik je volgende keer weer, oude vriend.”
Met deze woorden pakte Darq de broden en verdween zo snel als hij kon door het publiek heen.

Als een slang glipte hij langs alle kraampjes en trok zijn goede vriend snel mee. “Oh nee, je hebt hem toch bedreigd? Kom op Darq, dat was echt nergens voor nodig. Die broden lagen er voor het oprapen.”klaagde Vroch, terwijl hij met man en macht zijn cape over zijn hoofd probeerde te houden.
“Haha, weet ik, maar deze manier voelt beter” antwoordde zijn goede vriend terwijl hij langzaam de stadspoort al voor hem zag.

Plots stopte hij en drukte de broden in de armen van zijn goede vriend.
“Wat doe je?”stamelde Vroch.
Darq wees voor hem uit naar twee wachters die druk zoekend om hen heen keken.
“Zo te zien heeft onze grote vriend zich niet aan zijn woord gehouden. Zucht, altijd hetzelfde liedje. Dit is de laatste keer dat ik voor de zachte methode ga. Ja, de volgende keer trap ik hem in zijn knieholtes en steek ik een mes tussen zijn ribben.”
Vroch zuchtte:”Darq?”
Darq ontwaakte uit zijn fantasie en keek zijn groene vriend aan.
“Ik haat je!”
Darq lachte en zei:”Weet ik! Ok, jij neemt de broden mee en probeer dan ongezien het bos weer in te komen. Ik zorg wel voor onze vrienden zich drukker maken over hun eigen leven dan om die paar broden. ”
Hij legde zijn hand op zijn riem en greep het handvat van zijn mes stevig vast.
”Ik zie je zo wel in het bos.”
Vroch knikte en dook snel een steegje in.

Zo snel was hij kon rende hij door het doolhof aan straten. Tussen de kleine steegjes zag hij al de stadsmuur op hem afkomen. Hij was er bijna. Nog even volhouden.
“Halt”
Geschrokken keek hij achterom. Voor hem stond een wachter met een brede glimlach.
“Dit moet mijn geluksdag zijn. Wist je dat je ontzettend beroemd bent bij ons wachters?”
Vroch keek wild om hem heen, maar zag geen andere wachters. De man plukte voldaan aan zijn snor. “Dat klopt, ik ben alleen. De rest van de wacht zit achter die vriend van je aan. Haha, dachten jullie nu echt dat we niet op de hoogte waren van jullie streken?”
De man stapte richting Vroch.
“Eindelijk na al die tijd komen we erachter wie er nu onder die cape zit.”
Vroch lachte en gooide snel de broden achter hem over de stadsmuur heen.
“Wil je dat echt zien? Ben je niet bang voor wat je tegenkomt?”
De wachter keek verbaasd naar zijn tegenstander. Langzaam gleed de capuchon van Vroch’s hoofd. Daar verscheen dan de groene gezicht van een kikker met daarbij de vel blauwe ogen en gladde huid. “Hoe ga je dat uitleggen, meneer de wachter? Hoe ga je uitleggen dat je oog in oog hebt gestaan met een Anura?”
Vol ongeloof stortte de wachter op zijn knieën en begon te stamelen. ”Nee, nee, dat is niet mogelijk. Ik droom! Dat kan niet anders!”
Onze groene vriend keek hem diep in de ogen en glimlachte. Hij draaide zich om en met enkele sprongen beklom hij de muur. Nog één keer keek de kikker om naar de wachter en schudde zijn hoofd: ” Een droom? Was het maar een droom.”
Met deze woorden sprong hij van de muur en verdween tussen de bomen het bos in. De man wreef in zijn ogen en probeerde langzaam op te staan. Zijn benen beefde nog van de schrik, toen hij plots achter hem iemand hoorde.
“Klaas? We hebben hem! Waar is onze andere vriend?”
Klaas keek op en zag zijn collega voor hem staan. “Jaap?”
De wachter genaamd Jaap keek zijn collega achterdochtig aan:
”Euh, ja Klaas, ik ben hier. Wat is er gebeurd?”
“Jaap, ik drink nooit meer onder werktijd. Echt nooit meer.”

“Het is een mooie dag in het oh zo boring Ermelo.” Zo begon FanFrog acht jaar geleden zijn intrede op het wereld wijde web. Speciaal voor deze zomer presenteren we daarom ook de remake van dat zelfde verhaal waar het zoveel jaar geleden mee begon.

“Nee, dit is het ook niet.” Het grote boek werd aan de kant gegooid en de oudere man legde snel een ander dikker boek op zijn stoffige schrijftafel neer. Dit ging nu al de gehele avond door. Hij opende het boek en tuurde door het doolhof van letters heen. Terwijl hij las door de eeuwenoude schriften slaakte de tovenaar een diepe zucht.
“Dit is het ook niet! Hoe moet ik ooit iets vinden in deze troep?” Hij plofte achterover in zijn grote fauteuil. Een wolk van stof ontsnapte om hem heen en doofde één van de kaarsen op zijn schrijftafel.

Het was al diep in de nacht en buiten was alleen het geluid van de nachtdieren te horen. De oudere man wreef in zijn ogen en haalde daarna zijn vingers door zijn grijze lokken. Zuchtend keek hij nog eens naar de grote stapel boeken die nog naast hem lagen.
“Kom op!”schreeuwde hij:”één van jullie moet toch wel iets hebben wat ik kan gebruiken!”
Plots schrok de oude tovenaar op. De deur van zijn kamer ging langzaam open en in de deuropening stond de schaduw van een man.
“Alles goed, meester Batin?” zei de donkere stem. De oudere man stond op en begon te ijsberen door zijn kamer.
“Nee, natuurlijk is niet alles goed! Waarom zijn alle boeken die ik opensla stuk voor stuk een verzameling van onzin en raadsels? Waarom, Albert, waarom?”
Albert liep de kamer binnen en raapte enkele boeken van de grond.
“Uw vader was een bijzondere man, maar dat betekend nog niet dat hij tot diep in de nacht bezig was met het gooien van eeuwenoude boeken. Meester Batin, is het niet tijd om rust te nemen? U bent al drie dagen aan het graven in deze oude papieren.”
De oude tovenaar stopte midden in de kamer en keek zijn butler met een brede glimlach aan.
“Mijn beste Albert, ik ben niet bang om ‘s nachts door te werken. Ze noemen mij niet voor Duistere Adam!”
“Meester Batin, zo noemde ze u omdat u de enige bent in uw familie met donker haar, maar als ik zo vrij mag zijn begint dat al bijzonder grijs te worden. Misschien moeten we uw naam veranderen.”
Adam lachte even en ging weer zitten in zijn stoel. “Soms ben ik gewoon bang dat de tijd me aan het inhalen is. Je weet vast wel hoe het voelt, mijn waarde Albert.”
Albert zuchtte en legde zijn hand op de schouder van zijn meester. “Meester, ik ben een wandelend geraamte dat al ruim een millennium mee gaat. Het besef van tijd ben ik al heel wat jaren geleden verloren.”

Adem lachte. Dat was waar ook. Zijn trouwe dienaar was inderdaad een wandelend skelet. Het is vreemd hoe snel je dat vergeet. Vooral omdat de beste man al zijn hele leven bij hem woont en de laatste twintig jaar zijn enige contact is geweest met de buitenwereld.

“Albert, ik heb besloten om morgen een lange boswandeling te maken. Misschien dat de buitenlucht mijn brein wat meer denkruimte geeft.”
“Is dat wel zo een goed idee, Meester Batin? De laatste keer bent u vijf dagen weggeweest omdat u in slaap was gevallen midden in het bos.”
Adam keek bedenkelijk naar zijn oude vriend. “Mijn beste! Ik was niet in slaap gevallen! Ik was bezig met een bijzonder boeiend experiment!”
Albert legde nog enkele boeken op een nieuwe stapel en zuchtte. “U weet net zo goed als ik dat kijken hoe lang je kunt overleven in een bos door alleen maar te slapen geen boeiend experiment is. Maar goed, wat u wilt. Ik zal morgen uw goederen voorbereiden voor de wandeling.”

Adam glimlachte, maar voordat hij kon antwoorden schalde er een diepe huil door de toren.
“ Het spijt me, Albert, maar zo te horen hebben we bezoek van onze bosvriend.”
De oudere man stond op en snelde zich naar de kleine raam in zijn torenkamer. Hij boog iets over de rand en tuurde de duisternis in. Waar was hij? Waar was dat geweldige wezen? Plots hoorde de oude tovenaar geluiden vanuit de vijver. In de duisternis zag hij een grote wolf in zijn vijver zitten, die druk bezig was met het zoeken naar slapende eenden.

Adam schraapte zijn keel “Mijn beste bosvriend, hoewel ik elk bezoek waardeer, toch wil ik u erop wijzen dat dit deze vijver het eigendom is van de familie Batin.“
De wolf stond op en ging op zijn achterpoten staan. Zijn vacht was pikzwart, maar zijn ogen glinsterde in het maanlicht.
“Houd je bek, oude gek! Dit bos is van mij, dus ook je smerige vijver is van mij. Heb je dat begrepen?”
Batin zuchtte:” Ik zou mezelf niet bestempelen als een oude gek. Nee, meer als een excentrieke man, maar dat terzijde! Het feit is nog altijd dat u in mijn vijver staat.”
De wolf lachte en begon vreemd te dansen.
“Oeh, kijk naar mij! Ik kan moeilijke woorden. Nu moet ik u zeker zien als de meest geweldige man uit dit bos. Ohjee, hoe kan ik mezelf nog vertonen onder uw geweldige aanwezigheid!”
Adam lachte bescheiden en gleed mijn zijn hand door zijn haren. “Och, mijn beste bosvriend. Zo geweldig ben ik nu ook weer niet.”
“Het was ook sarcasme, idioot. Weet je! Ik blijf in deze vijver zo lang als ik dat wil. Het is mijn vijver! Helemaal van mij!”

De oude tovenaar was bekend met vreemde eigenschap van de wolf om zijn territorium te beschermen, maar hij had nog nooit zo een hardnekkige wolf ontmoet. Niet dat hij veel wolven ontmoet had in zijn leven. Nu hij erbij stil stond besefte Batin dat dit de eerste wolf was die hij in meer dan twintig jaar gezien had.
“Mijn waarde vriend, dan zal ik u niet langer storen in uw bezigheden.”
Met deze woorden stapte Adam weer terug zijn kamer in. Met een versnelde pas liep hij richting zijn schrijftafel en opende weer een boek.
“Meester Batin,”begon Albert:”Laat u dit wezen gewoon daar zitten?”
Batin glimlachte en drukte zijn vinger op de pas opengeslagen pagina. “Ik denk dat ik wat gevonden voor onze vriendelijke bosvriend.” Snel streek hij zijn lange donkere gewaad glad en deed een stap achteruit. Zijn voeten begonnen te bewegen op hun plaats en zo begon Adam aan een kleine dans. Albert keek zijn meester aan en ook al was het moeilijk voor hem om emoties te tonen, toch was er een vorm van bewondering af te lezen in zijn blik. De oude tovenaar stopte zijn dans en richtte zijn armen richting het raam.

Het bleef even stil, maar dit werd al snel onderbroken door een compilatie van vloekwoorden.
“Jij smerige, gore, klote tovenaar! Je mag je klote vijver houden!”
Het gevloek werd langzaam zachter tot het eindelijk weer stil was rond de toren.
“Wat heeft u gedaan?’vroeg Albert achterdochtig.
Adam grinnikte “Laten we zeggen dat onze vriendelijke vriend zich op glad ijs bevond. Oh wacht, nee, laten we zeggen dat we hem koud gemaakt hebben. Of nee, we hebben hem koude rillingen gegeven. Ik ben soms echt een meester van woordspelingen.”
Albert zuchtte en liep de kamer uit. “Ik zal morgen de vijver weer ijsvrij maken. Welterusten, Meester Batin.” Het oude skelet wachtte nog even bij de deur en keek zijn meester nog eenmaal aan. “Als u zo graag wil weten waarom dit wezen hier is, waarom vraagt u het hem niet gewoon? Het is beter dan tot laat in de nacht deze oude boeken door te zoeken.” Adam lachte en legde zijn hand op de stapel boeken.
“Kom op, Albert! Waar is toch het gevoel voor avontuur? Het moet niet allemaal te gemakkelijk worden!”
Albert zuchtte en sloot langzaam de deur. Soms was het beter om niet door te vragen.
Adam knikte voldaan en liep naar zijn bed. Maar voordat hij deze haalde viel hij neer op de grond. Daar lag hij dan. Diep in slaap op de houten vloer van zijn kamer. Vermoeid, maar voldaan.

De eerste zonnestralen traden de torenkamer binnen, terwijl de oude tovenaar zich nog eenmaal omdraaide op de harde vloer. Plots opende hij zijn ogen en zat rechtop. Verschrikt keek hij om zich heen en klopte zijn lange gewaad stofvrij.
“Iets klopt hier niet. Er is hier iets dat totaal verkeerd is!”
Hij stond op en rende naar het raam van de torenkamer. Verbaasd keek hij naar de vogels en schudde zijn hoofd. “Nee, het was net nog nacht. Het kan niet nu alweer ochtend zijn. Waarom moet een mens altijd de nacht overslaan? Wat is dit toch voor waanzin.”
Nog eenmaal schudde hij zijn hoofd en liep boos zijn kamer uit.

Terwijl hij naar beneden liep rook hij al het versgebakken brood dat op hem stond te wachten. Al snel vergat hij zijn woede en versnelde zijn pas naar beneden. Daar aangekomen ging hij snel zitten aan de oude houten tafel. Het water liep hem al in de mond bij het aangezicht van zijn heerlijke ontbijt. Een versgebakken broodlaag, gedecoreerd met een laag van gepureerde tomaten en gebakken paddenstoelen uit het bos.
“Ik begrijp nog altijd niet dat u dat naar binnen krijgt op deze vroege ochtend.”
Albert tikte met zijn vingers op de tafel, terwijl hij aandachtig keek hoe de oude tovenaar zijn ontbijt naar binnen schrokte.
Batin lachte en zei met volle mond:” Mijn beste Albert, het is gewoon een gave!”
De dienaar zuchtte en legde zijn hand op een grote mand dat hij voor zich op tafel had staan.

“Albert?” begon Adam:”dat is een bizar grote mand die je daar hebt. Je weet dat ik maar een paar dagen weg ben?”
Albert’s holle ogen lichte even op en een lach zonder emotie ontsnapte zijn schedel. “Meester Batin, ik heb besloten dat het misschien het beste is dat ik mee ga op uw excursie. Zo weet ik tenminste zeker dat u niet weer ergens in het mos ligt te slapen als de wolven ‘s nachts door het bos dwalen.”
“Oh, maar mijn beste! Dat is juist wat ik wil. Ik wil de wolf van dichtbij zien. Ik moet weten waar hij vandaan komt. Een Batin behoort alles te weten, is het niet mijn beste?”
Het oude skelet pakte zijn lange jas en handschoenen en legde deze naast de mand neer.
“Dus dat is uw plan? U bent toch uitgekeken op de oude boeken van uw vader, of heeft u daarin toch iets gevonden wat u zocht?”
Adam spoelde zijn ontbijt weg met een grote beker water en lachte voldaan naar zijn butler.
“Nee, ik heb niet gevonden wat ik zocht. Het enige wat ik vond waren enkele oude legendes waarin dit ras van wolven, de Calupus, een macabre rol speelde als een voorbode van de dood. Eigenlijk dezelfde rol als de kraaien en raven van de verhalen van tegenwoordig. Nee, mijn beste, ik denk dat de directe aanpak beter is voor dit mysterie.”
“Maar meester, als ik zo vrij mag zijn.” begon Albert “Waarom bent u dan niet gister naar hem toe gegaan? Hij stond hier letterlijk voor uw deur.”
Batin stond op en liep naar zijn stok, die tegen een grote boekenkast aan stond. Eén van de vele boekenkasten in de toren. Allemaal speciaal neergezet om zowel boeken als stof te verzamelen.
“Albert, nogmaals, waar is toch je gevoel voor avontuur!”

Met deze woorden stapte hij richting de deur. “Nee, mijn beste, voor de Calupus hoeven we niet bang te zijn. Pas als we een Anura tegen komen, dan is er pas reden voor paniek.”
Albert lachte met een diepe holle toon en keek zijn meester diep aan in de ogen. Maar de blik in de ogen van de tovenaar was strak en serieus.
“Meester Batin, de Anura zijn niets meer dan een legende. Zelfs ik in mijn duizend jaren van leven heb nooit het genoegen gehad om deze “kikkermannen” in het echt te zien.”
Adam knikte en er verscheen een glimlach op zijn gezicht. “Je hebt gelijk mijn beste. Legendes, niets meer dan een legende.”

De zomer is weer begonnen. Terwijl we allemaal ons de pleuris zweten is er niets beter dan een verkwikkende portie aan nostalgie. Speciaal voor deze warme maanden gaan we daarom bij FanFrog eens in de oude doos kijken.

Daarom beginnen we vandaag met de eerste update. Acht jaar geleden is FanFrog begonnen als een website met verhalen. Eén van deze verhalen was het grote FanFrog verhaal waarin onze helden de meest vreemde avonturen beleven. Natuurlijk kon je niet veel verwachten van deze verhalenreeks, maar toch heeft deze het 38 delen (in twee jaar) volgehouden. Nu zul je vast denken dat ik nu lui zal zijn en gewoon deze oude verhalen zal gaan posten. Daarin moet ik jullie teleurstellen.

Voor deze Nostalgie Weken ben ik eens in de verhalen gedoken en merkte op dat moment hoe slecht de verhalen eigenlijk waren. Natuurlijk kon ik er nog altijd om lachen, maar dat was meer om de inside grappen. Dus op welk briljant idee kwam ik? Juist, tijd voor een echte remake van de serie. En dat is ook de eerste update zijn voor onze speciale Nostalgie Zomer.

Dus stop snel met lezen en hou de frontpage in de gaten voor deze speciale remake.

Het zal de meeste van jullie niet ontgaan zijn. Capcom heeft na lang wachten eindelijk een nieuw deel aangekondigd in zijn Marvel vs Capcom serie. Enkele bekende zijn al uit de doeken gekomen als vechtersbazen voor dit deel, maar wie willen wij als FanFrog nu eigenlijk het liefste zien in deze nieuwe game? Weet je wat? Laten we beginnen met onze Marvel helden!

Beast
Hank Mccoy, oftewel Beast, is zeker een held die willen zien in deze nieuwe fightgame. Een snelle “hand to hand combat” meester met de reflexen van een beest. Voor HerrFrog zelfs een favoriet onder de X-men. Hij is al sinds het begin van deze serie aanwezig en altijd een gewild persoon geweest binnen Marvel. Daarom is het voor ons nog altijd een raadsel waarom hij nog niet eerder in de Marvel vs Capcom serie gezeten heeft.

Deadpool
Tot voor kort waren Nightwolf en HerrFrog nog onbekende in de wereld van Deadpool, maar daar heeft Lassu verandering in gebracht. De held tussen de helden is zeker een geweldige toevoeging aan Marvel vs Capcom. Hoewel we niet zeker weten of zijn vreemde geniale karakter wel geheel over te brengen is via het spel, lijkt het ons dat Capcom niet langs dit karakter heen kan. Mocht je Deadpool niet kennen, bekijk deze collage eens om hem beter te leren kennen!

Hulk
Hulk Smash! Moeten we nu meer zeggen? Wie wil de alter ego van Bruce Banner niet besturen en daarmee brokken beton naar het hoofd van zijn tegenstander gooien? Nou? Dat dachten we al! Hulk staat op de lijst!

Nightcrawler
De Duitsers hebben nog altijd een slechte naam. Het zijn over het algemeen bier drinkende enge mensen, maar niet onze Nightcrawler! Ook al ziet hij eruit als een blauwe duivel, toch heeft deze X-men zijn hart op de goede plaats. Dat en wie wil er nu niet weg teleporteren als de Hulk een blok beton naar je hoofd gooit. Ook deze jongen staat op onze lijst.

Carnage
Deze keuze was voor ons erg moeilijk. Aan de ene kant hebben we het Venomkamp, terwijl daar tegenover het Carnagekamp staat. Twee symbioten uit de Spider-man serie. Toch is vernieuwing hetgeen wat ons over de streep heeft getrokken. Hoewel Venom zich zeker heeft bewezen in de vorige delen, maar nu vonden we het wel weer eens tijd voor onze rode rakker. Ook al weten we allemaal dat het toch altijd een oneindige strijd blijft tussen deze twee schurken.

Lizard
Wat missen we nog in onze lijst? We hebben enkele helden en schurken, maar we missen nog een mix in onze lijst. En daar is dan de Lizard. Hoewel Dokter Curt Connor normaal een goede vriend is van onze vriendelijke Spinnenman, toch laat hij zich soms van zijn andere kant zien als hij veranderd in de Lizard. Een sterke vechter die niet alleen zijn klauwen kan gebruiken, maar ook nog eens zijn staart in de strijd kan werpen. Awesome toch?

Spider-Man
Webcrawler, Friendly Neighbourhood Spidey of gewoon Peter Parker. We kennen hem allemaal, dus waarom geven we hem dan geen plek op de lijst. Hij heeft zichzelf immers al bewezen in de vorige twee delen. Maar is dit nog wel dezelfde Spiderman? Er is ons ter oren gekomen dat hij tegenwoordig weer in de kelder van zijn tante woont, zijn vrouw heeft verlaten en aan de drank gegaan is. Een held om trots op te zijn dus!

Dr. Strange
Magie, waarom vechten we niet met magie? We hebben nu al vele superhelden, maar nog geen enkele kan een bol van pure plasma op de tegenstander afschieten. Gelukkig hebben we Doctor Strange nog in het Marvel assortiment zitten. Hij mag dan niet een ultieme favoriet zijn van de fans, toch is dit een goede vervanger voor Psylocke. Sorry jongens, ze mag dan geweldige benen hebben, maar Strange heeft de cape! Jep, een cape!

Iron Man (unlockable: Dronken Tony Stark)
We hebben al één alcoholist op onze lijst, maar er is nog een belangrijke man die we aan dit AAfeestje niet mag ontbreken. Juist, Tony Stark, oftewel Iron Man. Een man gekleed in een elektronisch pantser, waarmee hij kan vliegen, schieten en ook nog eens kan vechten. Toch pleiten Lassu en HerrFrog ook zeker voor een Dronken Tony Stark unlockable, hoewel Nightwolf dit niet nodig vindt. Dit vanwege het feit dat onze vriendelijke vriend toch altijd al beschonken speelt.

Captain America (unlockable: Captain Britain)
Het ultieme wapen uit de tweede wereldoorlog mag natuurlijk niet ontbreken. Hij was natuurlijk al van de partij in de vorige twee delen en in dit derde deel mag hij zeker niet ontbreken. Wat wie wil er nu niet met zijn schild gooien? Juist, HerrFrog wil dat niet. Vandaar dat hij er ook op stond dat Captain Britain een unlockable moest worden voor deze game. Het is soms best een beetje een zeikerd.

Rogue
Het ultieme voorbeeld van kijken, maar niet aanzitten. Ze kan vliegen, is ontzettend sterk en ziet er ook nog eens geweldig uit. Ze zat al in Marvel vs Capcom 2 en is voor ons zeker een kandidaat voor een terugkeer. En hebben we al verteld dat ze er erg goed uitziet? (Redactie: Wij excuseren ons voor het puberale gedrag van de schrijver.)

Cable
Dat Cable op de lijst staan heeft hij maar aan één ding te danken. Het feit dat hij midden in de Atlantische oceaan een bananenrepubliek had opgericht en daar gezien werd als de nieuwe Jezus. Dat en het feit dat Lassu zijn zin door gedramd heeft. Anders hadden jullie Mister Fantastic op de plek gezien, maar dat werd niet gewaardeerd. HerrFrog is er nog altijd kapot van. Hoe kun je iemand die zichzelf zo noemt, terwijl zijn vrouw, zijn schoonbroer en zijn beste vriend kapot gemaakt zijn voor het leven, hoe kun je zo iemand niet geweldig vinden?

Gambit
Qui, Quoi, mon chéri, daar is onze Gambit eindelijk op de lijst. Zijn laatste optreden in Marvel vs Capcom 2 heeft er voor gezorgd dat we zeker meer van hem willen zien. Lekker kaarten gooien tegen je tegenstanders om ze daarna te lijf te gaan met je stok. Dat klinkt als een Full House. Of een Royal Flush… Ach, kies zelf maar de slechte one-liner uit!

Magneto
Misschien wel de oudste schurk op onze lijst. Magneto is en blijft een geweldig karakter. Moeten we nog meer zeggen? We hebben tevens vernomen dat hij tenminste goed denkt aan zijn persoonlijke hygiëne.

Iceman
Ice, Ice, Baby! Nee, het is niet Vanilla Ice, ook al zouden we dat zeker niet erg vinden. Nee, het is Iceman. Bobby Drake, tevens één van de X-men, heeft laten zien wat hij kan in Marvel vs Capcom 2, dus nu is het zeker tijd om ook deze nieuwe titel “cool” te maken. Sorry, een bijzonder slechte grap.

Supergeheime unlockable:
Stephen Colbert
Waarom willen wij Stephen Colbert? Omdat hij onze helden kan bijstaan! De natie heeft hem nodig. Al komt hij maar te hulp met zijn PussyPatrol, we kunnen er niet omheen dat dit onze ultieme held is. Geloof je ons niet?

Zoals jullie merken is het de afgelopen maanden erg stil geweest op FanFrog. Zelfs onze magische Let’s Play lijkt even gestopt te zijn, maar niets is minder waar. Vol goede moed wilde ik enkele weken geleden toch weer eens gaan bloggen op het vertrouwde FanFrog. Toch kwam er iets tussen. Een verslaving waar ik nu al meer dan tien jaar aan leid. Misschien kan ik er maar beter over praten. Beschouw dit dus maar als mijn Pokéholic Anonymous.

Pokémon is misschien wel het meest uitgemelkte reeks aan games dat ooit verschenen is. We begonnen in Europa met Pokémon Blue en Red, waarna al snel Yellow verscheen. En dit is ook waar mijn verslaving begonnen is. De eerste spellen heb ik zoveel gespeeld, waardoor ik nu nog altijd weet op welk level de meeste van de eerste 150 Pocketmonsters evolueren. En het is niet dat ik het dan zag als een spel voor kinderen, maar een spel waarin tactiek bijzonder belangrijk was en nog altijd is. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Gold en Silver al snel ook geheel uitgekamd werden, zodra de eerste Japanse versies maar op het internet verkrijgbaar waren.

Na deze periode heb ik mijn verslaving weggedrukt, maar nog altijd had ik de neiging om de oude spellen weer eens te spelen en een onverslaanbaar team op te richten. Zoals de meeste wel weten is Pokémon HeartGold en SoulSilver sinds enkele dagen uit. Deze remake van Gold en Silver waren in mijn ogen niets meer dan een uitmelkactie van Nintendo. Toch moet ik bekennen dat ik op dit moment mijn Nintendo DS aan heb staan, terwijl ik daar het beginscherm van deze nieuwste versie op zie verschijnen.

Het is als een soort drugs om al die smerige Pokémon Trainers te verslaan. Met hun opmerkingen dat ik maar een watje zou zijn, terwijl ze mijn Pocket vriendjes als een stel zwakkelingen bestempelen. Maar niets is minder waar. Nog altijd geniet ik van de momenten dat deze trainers met hun grote mond door een simpele Zubat in elkaar worden geslagen. Ben ik nu slecht of ziek? Nee, ik ben gewoon verslaafd.

Dus hopelijk zijn er nu lezers die zich kunnen vinden in mijn openbaring, want ik ben HerrFrog en ik ben een Pokéholic!

RoccoW verbreekt ditmaal de lange stilte op FanFrog met een nieuwe aflevering van Ga Toch Gamen. Ben jij ook benieuwd wat er deze keer besproken wordt? Klik dan snel door!

Onze helden zijn weer bij elkaar voor een potje Final Tear 3 en ditmaal komen we wel verder. We ontdekken zelfs een nieuwe orb! Wat een spanning!

En toch aan het einde van deze week nog een extra kwartier voor jullie om te kijken. Komen de helden van FanFrog door deze tutorial heen of krijgen ze toch nog één obstakel op hun weg?

Deze week een dubbele aflevering. Vandaag de eerste en donderdag de tweede. Waarom? Daar kom je vanzelf achter in deze aflevering. We vinden onze grote liefde en komen daarna aan bij onze grootste vijand! Benieuwd? Kijk dan snel!